ni Bert Cabual

ng London, United Kingdom

---

 

 

NASA ISIP KITA, NAYON KO

Kumakaway sila noong aking iwan,
nang sa eroplano ako ay lumulan;
may luha sa mata ang asawang hirang,
saka ang bunso kong buhay n’yaring buhay.

Paglalayo nami’y di pa dinaranas,
kung kaya ang dusa’y kaaki-akibat;
nang ang sinasakya’y simulang umusad,
sikil ang luha kong puso’y naghihirap.

Unang paglalakbay doon sa ibayo,
sa Londong di batid ang uri ng tao;
paglampas sa ulap noong eroplano,
diwa’y di mawari sa paninibago.

Nagbalik sa isip ang naiwang nayon,
sa ang kanayon ko’y tigib ng linggatong;
minsa’y masaya rin at naglilimayon,
kahi’t dugo’t pawis ang pantawid-gutom.

Mga kanayon ko’y mayro’n ding hangaring
makapangibayong-lupa ay danasin;
limpak daw salapi’y doon kikitain,
sa sariling bansa’y di kayang hanapin.

Nguni’t hindi nila napapasa-isip,
ang katumbas nito’y kirot at pasakit;
ang rangya’t salapi kaya’y maging sulit
sa pangungulilang hagupit ng langit.

Sa paglalakbay ko’y hindi makatulog,
pikit ang mata kong luha’y umaagos;
lumbay na sa diwa’y di matapus-tapos
ay apoy na waring sa aki’y tutupok.